Gelezen

Gepubliceerd op januari 23rd, 2013 | door Jeroen

0

Jeugd en ouderdom

In het gedicht ‘Het kind’ van W. Hessels wordt beschreven hoe een kind alles wat het ziet en meemaakt in zich opneemt. En dan staat er dit:

Hij weet het niet, maar door zijn grote ogen
zinkt het als in een onvertroebeld meer
en, ouder geworden, over zichzelf gebogen,
vindt hij het alles op de bodem weer.

Als je een beetje melancholisch van aard bent, vallen deze regels bij je binnen als een steen door de ruit. Ik heb als verpleger demente bejaarden verzorgd, en een tijdje ben ik ook nog als vrijwilliger ‘buddy’ geweest van eenzame ouderen. Altijd gingen de gesprekken over vroeger. Tot in detail wisten ze zich dingen te herinneren. De indrukken die ze hebben opgedaan, de spijt die ze voelden, de goede of verkeerde keuzes die hun leven hebben beïnvloed. Hoe ouder je wordt, hoe meer je herinneringen het roer lijken over te nemen. “De herinnering is een hond die gaat liggen waar hij wil”, dichtte Cees Nooteboom ooit. Als ze over hun verleden vertelden kon je soms niets anders doen dan hun hand vasthouden. Ik voel nog dat zachte, bijna losse vel met die ouderdomsvlekken. En vooral voel ik nog hoe ze soms, bij bepaalde passages in hun verhaal, je hand dichtknepen.

Tags: ,


Over de Auteur



Back to Top ↑